г. Мариуполь
1. Ул. Бестужева, 60
Автобусы № 112, 124, 24, 224, 201, 228, 153 – 
остановка "Вечерний Рынок"
телефон: +380 (629) 24-17-70
телефон настоятеля о.Леонарда Адушкевича:
096-173-24-46
e-mail: paulinimariupol@mail.ru
2. Пр. Металлургов, 137А
Автобусы № 118, 132, 145, 146, 156 – остановка "5-й микрорайон"

Расписание Богослужений / Mass shedule

Воскресенье
На территории строительства санктуария (пр. Металлургов, 137А):
8:30 – Розарий;
– 9:00 – Служба Божья (рус.).
В капличке на Левом берегу (ул. Бестужева, 60):
12:00 – Розарий;
12:30 – Служба Божья (укр.).
Sunday
On the territory of the construction of the sanctuary (Melallurgov Ave., 137A):
8:30 – Rosary;
9:00 – Holy Mass (rus.).
In the chapel on the Left coast (Bestuzheva Str., 60):
12:00 – Rosary;
12:30 – Holy Mass (ukr.). 

Понедельник, вторник, четверг, пятница
В капличке на Левом берегу (ул. Бестужева, 60)
Службы Божьи
в 10:00 (рус.), в 18:00 (укр.).
Monday, tuesday, thursday, friday
In the chapel on the Left coast (Bestuzheva Str., 60)
Holy Masses
at 10:00 (rus.), at 18:00 (ukr.).

Среда
На территории строительства санктуария
(пр. Металлургов, 137А)
Служба Божья в 10:00 (рус), 
в капличке на Левом берегу (ул. Бестужева, 60) в 18:00 (укр.).
Wednesday
On the territory of the construction of the sanctuary
(Metallurgov Ave., 137A)
Holy Mass at 10:00 (rus.), 
in the chaple on the Left coast (Bestuzheva Str., 60) – at 18:00 (ukr.).

Суббота
В каплице Божьего Милосердия:
 9:30 – выставление Пресвятых Даров, Розарий;
 10:00 – Служба Божья (на польском языке);
 11:00 – чтение Священного Писания, катехеза.
В капличке на Левом берегу (ул. Бестужева, 60)
Служба Божья, которая считается уже
воскресной, в 18:00.
Saturday
In the chapel of Divine Mercy:
9:30 – adoration of the Blessed Sacrament, Rosary;
10:00 – Holy Mass (in Polish);
11:00 – Holy Bible reading, catechesis.
In chapel on the Left coast (Bestuzheva Str., 60)
Holy Mass, which is considered to have Sunday, at 18:00.

КАТОЛИЧЕСКИЕ САЙТЫ

МАРИУПОЛЬ
ХАРЬКОВ

Статистика

Погода

Погода в Мариуполе

История Санктуария

Санктуарий!   А что это?

   Санктуарий (лат. Sanctuarium) – это то же, что и святилище.

   Святилище – священное место или алтарь, посвящённый божеству. Во многих религиях считается местопребыванием божества.

   Санктуарий Пресвятой Девы Марии Ясногорской (польск. Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Jasnogórskie). Монастырь принадлежит монашескому ордену паулинов. Ясногорский монастырь знаменит хранящейся здесь Ченстоховской иконой Божией Матери, которая почитается католиками, как величайшая реликвия. Ясная Гора — главный объект религиозного паломничества в Польше.

А теперь о Мариуполе.

   Так вот. В конце прошлого века, католики Мариуполя были под опекой отца Здислава Зайонца, чудесного священника из Бердянска. Но о своём КОСТЁЛЕ не переставали думать и надеяться. Святая Церковь услышала их думы и, для укрепления их надежд, отправила в Мариуполь отцов паулинов. Сначала приехала их делегация к нам для ознакомления. Посмотрели на здешнюю «пустыню в городе» и, в скорости, а именно 24 октября 2002 года пришла в Мариуполь первая копия Чудотворного Образа Ченстоховского, в сопровождении двух ченцов – отца Симплициуша Берента как настоятеля парафии и отца Варфоломея Голуба как викария.

Czarna_Madonna-1

Ну, а так как отец Симплитиуш человек активный, всё и закрутилось!

Следующими этапами продвижения к САНКТУАРИЮ были:

  1. Обустройство каплички – дома для Пресвятой Девы Марии Ясногорской;
  2. Организация Перегринации Образа Матери Божьей Ченстоховской и паломничества верных;
  3. Проект Святилища. Каким Оно должно быть, где Его поставить?
  4. И т.д. Но обо всём по порядку…

 

ZNAJDZIESZ SPOKÓJ


I UCHRONISZ SIĘ OD ZŁA

 

Отец Симплициуш рассказывает о мгновениях своей жизни в Мариуполе, о жизни католического прихода и начале строительства Костела.

 


   90-і роки на території колишнього Радянського Союзу - це період відродження духовного життя. Мільйони віруючих потребували Бога, Його підтримки, Його особливої благодаті. Це був важкий період для мешканців понад 500-тисячного Маріуполя - міста над Азовським морем, трохи більше ніж 40 кілометрів від кордону з Росією. „Місто Марії”, як тлумачать з грецьої мови його назву деякі історичні джерела, є полікультурним містом, але під кінець ХХ ст. воно було також „Духовною пустелею” в релігійному сенсі.

   У серпні 1995 року на місцевому радіо мешканці міста могли почути оголошення, головною метою якого було згуртування католиків Маріуполя та околиць. На зустріч, яка була призначена на площі Ленінського комсомолу (ця назва збереглася до сьогоднішнього дня), прийшли пані Регіна Долінська, пані Яніна Божик, родина Олена та Віктор Клєщови, пані Ганна Чуланова, а також о. Ярослав Гіжицький.

   30 вересня 1996 року спільнота була офіційно зареєстрована, служіння проводилися в актовій залі Міськводоканалу, про що подбала пані Регіна Долінська, - керівник католицької спільноти.

   У 2002 році католицька громада нараховувала 15 віруючих. Най-важливішим завданням на цей час було запросити до Маріуполя священика для постійної роботи.

   О. Володимир з Донецька, а також о. Здзіслав Зайонц з Бердянська раз на місяць, незважаючи на погоду та понад 100-кілометрову відстань, приїжджали проводити месу, але після неї змушені були повертатися до своїх місцевостей.

   Та Марія Матір Божа не могла залишити своїх дітей, які блукають світом у пошуках Бога, перебувають на розпутті. Декретом єпископа Станіслава Падевського від 18 жовтня 2002 року була відкрита нова парафія Ченстоховської Божої Матері на Східній Україні в Маріуполі. Одночасно за поданням Його Преосвященства Отця Генерала отця Ізидора Матушевського був призначений настоятелем о. Симпліцій Чеслав Берент.

   Якою була подальша доля маріупольських католиків, які виклики їх очікують, з якими проблемами борються сьогодні,  на ці та інші запитання відповідає о. Симпліцій Берент - настоятель та кустош Санктуарію Ченстоховської Божої Матері в Маріуполі.

 

   (A.I.) – Andrzej Iwaszko. Dlaczego na Wschodzie Ukrainy w Mariupolu ponad prawie dwa tysiące kilometrów od сzęstochowskiej Jasnej Góry miała powstać ukraińska?  

   (S.B.)o.Symplicjusz Czesław Berent. Dekret Najprzywielebniejszego Ojca Generała o.Izydora Matuszewskiego o założeniu sanktu­arium na Ukrainie Wschodniej w Mariupolu był odpowiedzią na dwukrotne zaproszenie biskupow Kamieńsko-Podolskiej i Charkowsko-Zaporoskiej Diecezji, do ktorych w swojej kolejności zwracali się mariupolscy wierni kościoła rzymsko-katolick­iego. Podejmując tę decyzję Ojciec Gene-rał także kierował się prośbą Ojca Świętego Jana Pawła II, ktory niejednokronie mowił, że Wschod potrzebuje Słowa Bożego, tego wsparcia duchowego, ktore będą nieśli kapłani. Tym także Dekretem do powstałej placowki Ojciec Generał wysłał mnie mianowawszy proboszczem parafii, przełożonym domu zakonnego oraz wikaria Bartolomieja Gołuba.

   21 października 2002 roku podczas uro-czystej koncelebrowanej Mszy Świętej pod prze­wodnictwem Ojca Generała oraz Zarządu Zakonu został wręczony obraz Pani Jasnogorskiej, ktory poświęcono i dotknięto do Cudownego Obrazu w Kaplicy Jasnogorskiej. Zawierzono Jej decyzję przyjęcia nowej placowki i jej tworzenia jako wspol­noty parafialnej, a także jako Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej na Ukrainie Wschodniej. Zawierzono Jej także misję posługi Paulinow na Ukrainie, ktorzy pracują tam od 1991 roku.

   W taki sposob Ukraina stała się piątym państwem oprocz Polski, Ameryki, Afryki i Australii, w ktorym powstało Sanktu­arium Matki Bożej Częstochowskiej jako cen­trum modlitwy, przebaczenia, jedności i poko­ju jako znak nadziei w trzecim tysiącleciu.

   (A.I.): Jakie wydarzenia z pierszych lat posługi duszpasterskiej w Mariupolu pozostawiły najgłębszy ślad w sercu Ojca Proboszcza?

   (S.B.): Nie sposob w ramach jednej rozmowy opisać te uczucia, ktore jak wulkan bulwersowały w moim sercu i mojej duszy. Za chyba najważniejsze wydarzenie w pierwsze lata pracy Paulinow w Mariupolu i na Ukrainie Wschodniej należy wyznać peregrynację Obra­zu Matki Bożej na ktorą pozwolił, już za rok po naszym przyjeździe, biskup Charkowsko-Zapo­roskiej Diecezji Stanisław Padewski. Przyniosło to wielkie owoce, ludzie zbierali się przed Ikoną modląc się i czuwając w dzień i w nocy. Per­egrynacja trwała prawie dwa lata. Na zakończenie zaproszeni zostali wszy­scy kapłani diecezji oraz pasterzy wszystkich wyznań obecnych w Mar­iupolu. Moim zdaniem najważniejsze w tej per­egryncji było to, że wierni na obszarze gdzie dotych­czas panowała ta „Pusty­nia Duchowa” chcieli gościć w swoich domach Najświętszą Marję Panne, chcieli owtorzyć Jej swoje serca, chcieli przebywać wspolnie z Nią w modlitwie.

   (A.I.): Wiem ile starań dołożył Ojciec osobiście, by wierni mieli gdzie jednoczyć się z Bogiem w modlitwie, dzieki temu mamy chyba jedną z najpiękniejszych kaplic­zek na Wschodzie Ukrainy. Ale także uczestnicząc w nabożeństwach widzę, że już dawno kaplica nie zmieszcza wszystkich uczestniczących w nabożeństwach parafian.

   (S.B.): To prawda. Na potrzeby wiernych został zakupiony nieweilki domek, w ktorym oddajemy kult Bogu, a także Matce Bożej. Przez wszystkie te lata budowano wspolnotę wiernych, ktorzy gromadzą się przed Obliczem Matki Bożej w powstałej Kaplicy. Rosło prag­nienie, chęć, wola i decyzja budowy kościoła materialnego i klasztoru Paulinow.

   W bardzo szybkim czasie Kaplica już nie mogła mieścić wszystkich wiernych, szczegolnie w dni wielkich świąt. Musieliśmy znow wynajmować sali, dla obchodow większych uroczystości. Niemal odrazu rozpoczeliśmy poszukiwania terenu, na ktorym można było by wybudować Sanktuarium. Historia o naszych staraniach o działkę, ktore trwały ponad 6 lat, zasługuje na napisanie całej książki. Jeszc­ze jedną książkę można było by wydać, gdzie zamieścić można było wszystkie dokumenty, zezwolenia etc., ktore trzeba było sporządzić by dostać to wymarzone miesjce pod kościoł. Tutaj, w tym miejscu chciałbym podziekować wszystkich, kto w ten czas wpierał nas w naszym dążeniu.

   Natychmiast podjęto prace nad projek­tem architektonicznym nowej świątyni. Po nie­samowicie cieżkej procedurze biurokratycznej, władze miasta Mariupola zatwierdziły przy- gotowany projekt, wydały pozwolenie na budowę. Zakupiono działkę pod zabudowę obiektow. I dzisiaj Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej jest wznoszone w centrum Mariupola, usytuowane na wysokiej gorze, skąd można oglądać panoramę miasta. „Na-sza ukraińska Jasna Gora” – mowią o niej mariupolscy katolicy.

   Jestem świadomy tego, że samodziel­nie wiernym kościoła rzymsko-katolickiego w Mariupolu będzie bardzo ciężko wybudować ten wymarzony kościoł. Wielu starszych osob z mariupolskiej parafii modlą się Mat­ce Bożej, Najświętszej Marii Pannie o to, by jeszcze za życia mieć możliwość uczestniczyć w nabożeństwach w nowej świątyni. Oni wierzą, że owocność ich marzenia zależy od modlitwy i ofiary.

   Ojciec Święty Jan Paweł II przy­pomina, że cały Kościoł jest misyjny, dlatego kożystając z każdej możliwości zwracamy się do wszystkich o włączenie się w to za­danie, jakim jest głoszenie Dobrej Nowiny wszystkim ludziom na wszystkich konty­nentach, bez względu na kolor skory, rasy czy pochodzenie.„Wszystko, co dajesz tym, ktorzy są w potrzebie - dajesz Bogu” (św. Franciszek z Asyżu).

   Ofiary na budowę nowego ośrodka re­ligijnego parafii rzymsko-katolickiej, budowe kościoła i tworzenie Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej to przede wszyst­kim symboliczny wyraz bycia w jedności z inny­mi wiernymi zie­mi ukraińskiej, ktorzy wiele cierpieli za wiarę i w tych trud­nych warunkach w ktorych żyją pozostali wierni Chrystusowi i Kościołowi.

   Czujemysię ciągle dłuż-nikami naszych Czcigodnych Ofiarodawcow.Dług ten będziemy w części chociażby spłacać poprzez duchową więź modlitwy i nieustannej pamięci. Codziennnie w naszej modlitwie wznosząc swoje serca ku Panu naszemu dziękujemy Bogu i Jego Matce Maryi za Dobroczyńcow.

   Wszystkim Ludziom Dobrej Woli za wszelką duchową, modlitewną i materialną pomoc, jaką otrzymuje Parafia i Sanktuari­um Matki Bożej Częstochowskiej prowad­zonej przez Ojcow Paulinow składam serdeczne Bog Zapłać. Niech Bog w tym ważnym dziele niesie Swoje Błogosławieństwo i djae nam wszystkim niezwykłą moc do or­ganizowania i tworzenia Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej na Ukrainie Wschod­niej.

   (A.I.): Co chiałby powiedzieć Ojciec naszym czytelnikom na zakończenie naszej rozmowy?

   (S.B.) Wszystkich czytaczy zapraszamy do wspolnej modlitwy przed Bogiem i Maryją Matką Kościoła do wspolnego dzieła, jakim jest budowanie Kościoła i tworzenie Sanktuar­ium w Mariupolu. Kierujemy do Was nieśmiałą prośbę o wsparcie i także Wam drodzy Czytelnicy powierzamy budowę tego Sanktu­arium w formie modlitwy pełnej życzliwości i wsparcia materialnego. Wy drodzy Czytelnicy też możecie mieć udział w tej ugodnej Bogu sprawie - budowie Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej na Ukrainie Wschodniej.

   (A.I.): Diękuje Ojcu za szczerą serdeczną rozmowe, wierze, że wzystkie modlitwy, ktore zanoszą Ojcowie Paulini i mariupolscy katolicy zostaną usłyszane. Serdeczne im za to Bog Zapłać.

Wszystkim, kto chciałby otworzyć swoje serce na potrzeby, ktorymi żyją Oj­cowie Paulini w Mariupolu i mijescowi katolicy i chciałby włożyć swoją cegiełkę w sprawe budowy Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej na Ukrainie Wschodniej po­dajemy dane adresowe parafii http://mariupol.pauliny.org.ua/contacts.html

Rozmowę zapisał
prezes Polsko-Ukraińskiego Stowarzyszenia
Kulturalnego w Mariupolu
Andrzej Iwaszko